امروز ، افغانستان به خانه زیرتعمیری شبیه است که درجوار همسایه ای فاسد قرارداشته باشد . با فرورفتن پاکستان دردیکتاتوری شدید تروناامنی فزاینده ی منطقه ای ، چشم اندازروشن ِ برای افغانستان وماموریت کانادا دراین کشوربه میزان خطر بزرگ ِ که دامنگیر این دوکشورشده ، نامعلوم وغیرمسلم بنظرمی رسد. این امرزمان آزار دهنده وشگفت آور است کشورکانادا قدم بزرگ که دراین افغانستان برداشته عاجزازکنترل وآینده آن است . علیرغم درخواست آقای پیترمکیز نخست وزیرکانادا ازپرویزمشرف مبنی برتقویه نهادهای دموکراتیک بجای اعاده قانون نظامی درکشورش ، کانادا درسیاست خارجی اش به مسافری درکشتی می ماند که ناخدای آن دولت آمریکا است .  به  ادامه الگوی پساسپتامبری ، اولویت های دولت بوش مبارزه علیه تروریسم واندکی هم اعاده وامنیت درکشوری مسلح با جنگ افزارهای هسته ای است که توسط افراط گرایی اسلامی اداره می شود . نتیجه ، تحمیل واکنش مشرف مبنی براعلان وضعیت اضطراری وپیاده کردن قوانین سخت وبیرحمانه دراکویی ( قانون گذار بیرحم آتنی درروم باستان ) ودپلوماسی کذایی است که شاهدش هستیم .