گفته بودم که دراین صفحه چیزی کمی ازمن خواهی دید ویا هیچ چیزی ازخود نخواهم آورد ، اما اینک یکی دوسطر ازیک سمینار می خواهم اینجا نقل کنم . دوسه روز قبل درکنفرانس ملی محو خشونت علیه زنان درهرات شرکت کرده بودم . شرکت من مطابق میل خودم نبود ، بالتبع حرفهای که میزدم باید مغایرمیل من می بود ویا هم به بهانه ای  ازسخنرانی دراین سمینارخودداری می کردم . راهی که درذهنم درجستجویش بودم سرانجام پیدا شد . یعنی مختصری ازیک تحقیق که درکمیسیون مستقل حقوق بشر درباره عوامل خودکشی زنان درحوزه غرب افغانستان انجام داده بودم را برای حضارارایه کردم . سمینارخوب بود ، اما فکرمی کنم که خیلی انجویی ( بشکل افغانی ) بود . آدمهای که کلان تلقی میشدند همه حرف گفتند وکف زدند ، راستش هیچ سخنی درباب خشونت ، زمینه ها ، بسترها وبحث اکادمیک درآن باره ، گفته نشد . سمیناریک روزه با اعلام فتوای علمای هرات به پایان رسید اما نتیجه آن جزهمان تبدیل لباسهای پیاپی شرکت کنندگان کابل (90 فیصد را زنان تشکیل میداد) که زمینه آنرا سهولت هوتل 5 ستاره هرات فراهم کرده بود ، چیزی دیگری درپی نداشت . بخود گفتم مادامیکه ما زنان ومردان ونامردان این جغرافیا براین سبک وسیاق زندگی میرانیم ، همه چیزی کنونی ِکه هست ، پایا خواهد ماند ، سپس دعا کردم که عاقبت مان بخیر!